“Ze vertrouwt me niet,” fluisterde ze.

Elena gaf een droge lach.

“Ze vertrouwt niemand. Maar dat betekent niet dat ze onschuldig is.”

—

Na enkele minuten pakte Elena haar telefoon.

“Ik ga iemand bellen,” zei ze.

“Wie?”

“Elke familie heeft één persoon die meer weet dan hij zegt.”

Ze toetste een nummer in.

De lijn ging over.

Eén keer.

Twee keer.

Toen werd er opgenomen.

“Elena?” klonk een oudere mannenstem.

“Jorge,” zei ze. “Ik heb je nodig. Nu.”

—

Een uur later zat Valeria nog steeds in de studeerkamer.

De muziek in de balzaal was hervat.

Alsof niets was gebeurd.

Alsof levens niet net waren veranderd.

De deur ging open.

Een man van rond de zestig stapte binnen.

Grijs haar.

Strakke blik.

Iemand die zijn leven had doorgebracht met geheimen.

“Wat is er zo dringend?” vroeg hij.

Toen zag hij Valeria.

En verstijfde.

Zijn ogen gingen naar de ketting om haar hals.

Toen naar die in Elena’s hand.

Zijn gezicht verloor kleur.

“Dat is onmogelijk…” fluisterde hij.

Elena stapte naar voren.

“Nee,” zei ze. “Het is eindelijk mogelijk.”

—

De man — Jorge — ging langzaam zitten.

Alsof zijn benen hem niet meer konden dragen.

“Vertel me wat er die nacht is gebeurd,” zei Elena.

Hij keek naar de grond.

Lang.

Te lang.

Toen fluisterde hij:

“Je man heeft opdracht gegeven.”

Valeria’s hart stopte bijna.

“Opdracht… waarvoor?” vroeg Elena scherp.

Jorge sloot zijn ogen.

“Om één van de kinderen te laten verdwijnen.”

De woorden vielen zwaar.

Onomkeerbaar.

“Waarom?” fluisterde Valeria.

Jorge keek haar aan.

En in zijn blik zat spijt.

“Omdat er maar plaats was voor één erfgenaam.”

—

De kamer werd stil………………

Lees verder op de volgende pagina.