“U mag hier niet zijn!” zei de arts streng.

Claire draaide zich langzaam om.

Haar ogen waren niet langer verdrietig.

Ze waren scherp.

“Jullie gaan me uitleggen wat hier gebeurt,” zei ze kalm.

De arts aarzelde.

“Dit is een beveiligde afdeling—”

“Dat is mijn zoon,” onderbrak ze hem. “En volgens jullie documenten is hij zeven jaar geleden gestorven.”

De stilte werd zwaar.

Niemand sprak.

Claire haalde haar telefoon tevoorschijn en liet de foto’s zien.

“Ik heb alles. Namen. Data. Transfusies. Jullie hebben hem al die tijd hier gehouden.”

De arts sloot even zijn ogen.

Hij wist dat het voorbij was.

“Mevrouw… het is niet wat u denkt…”

“Dan vertel me wat het wél is.”

Er volgde een lange stilte.

Toen zei hij zacht:

“Uw zoon had na het ongeluk een zeldzame aandoening. Zijn lichaam kon geen bloed meer aanmaken.”

Claire verstijfde.

“Wat…?”

“Hij zou gestorven zijn binnen enkele dagen,” ging de arts verder. “Maar uw bloed… uw O-negatief profiel… bleek uitzonderlijk compatibel. Bijna uniek.”

Claire keek naar Lucas.

Toen terug naar de arts.

“Dus jullie hebben besloten hem te verbergen?”

“Het was een experimenteel programma,” zei hij. “Niet goedgekeurd. Niet legaal in die vorm. Maar… het werkte.”

“Jullie hebben hem van mij afgenomen,” zei Claire, haar stem nu trillend van ingehouden woede. “Jullie hebben mij laten geloven dat mijn zoon dood was.”

“Als we u hadden verteld dat hij leefde,” zei de arts voorzichtig, “had u hem willen zien. Hem willen meenemen. En dan… zou hij gestorven zijn.”

Claire kneep haar handen samen.

“Dat was mijn keuze.”

Niemand durfde haar tegen te spreken.

Ze draaide zich weer naar Lucas.

“Is hij… wakker?” vroeg ze zacht.

“Af en toe,” zei een verpleegkundige. “Maar zwak.”

Claire ging naast hem zitten.

Ze streek voorzichtig door zijn haar.

“Lucas… mama is hier.”

Een kleine beweging.

Zo subtiel dat het bijna verbeelding leek.

Maar toen—

Zijn vingers bewogen.

Claire hield haar adem in.

“Lucas?……….

Lees verder op de volgende pagina.