Aller au contenuZijn stem brak.
— Wil je dan met me trouwen?
Claire sloeg een hand voor haar mond.
Lucie sprong overeind.
— Zeg ja! Zeg ja!
Zelfs Louis begon te lachen alsof hij begreep wat er gebeurde.
Claire keek naar de man voor haar. Naar het huis dat ooit vreemd was geweest. Naar de kinderen die haar stukje bij beetje hun hart hadden gegeven.
En ze begreep eindelijk iets wat haar moeder haar ooit had verteld:
Soms brengt het leven je niet naar waar je dacht dat je thuishoorde.
Soms laat het eerst alles afpakken… zodat het je daarna kan brengen naar waar je altijd al had moeten zijn.
Met tranen in haar ogen glimlachte ze en fluisterde:
— Ja.
Lucie gilde van vreugde. Pierre sloot zijn ogen alsof een gebed eindelijk was verhoord. En toen hij Claire kuste, zacht en trillend en vol belofte—
wist iedereen in dat kleine huis hetzelfde:
De jonge vrouw die ooit aan de poort had gestaan met niets dan een koffer en een kookboek…
was niet gekomen om gered te worden.
Ze was gekomen om een gebroken huis weer een thuis te maken.