Aller au contenu“Het kan wel,” zei Victor rustig. “Maar het wordt nog erger. Er zijn documenten voorbereid voor een snelle echtscheiding waarin wordt gesteld dat jij vrijwillig afstand zou doen van bepaalde financiële rechten in ruil voor ‘stabiliteit voor het kind’.”
Ik dacht terug aan de afgelopen maanden. De plotselinge discussies over verzekeringen. De vragen over schooldocumenten. De formulieren die Dominic haastig had willen laten ondertekenen.
Puzzelstukjes vielen op hun plek.
Niet om me kapot te maken.
Om controle te krijgen.
Sophia keek tussen ons heen en weer. “Mama?”
Ik pakte meteen haar hand. “Alles is goed, lieverd.”
Victor knikte naar een van zijn medewerkers. Die liep naar de receptiebalie en sprak kort met de manager van het gebouw. De manager werd eerst bleek, daarna uiterst behulpzaam.
Chloe deed een stap achteruit. “Ik wist hier niets van.”
Victor keek haar eindelijk volledig aan. “Dat geloof ik.”
Ze knipperde verrast.
“U bent niet het brein achter dit verhaal,” vervolgde hij. “U bent iemand die dacht dat loyaliteit aan de verkeerde persoon haar vooruit zou helpen.”
Dat leek haar harder te raken dan een beschuldiging.
Een lift ging open aan de andere kant van de lobby. Gelach, muziek en stemmen stroomden naar buiten. Dominic verscheen in de deuropening, perfect gekleed voor het gala.
Naast hem liep een elegante vrouw in een zilveren jurk.
Hij zag ons.
En verstijfde.
Alle kleur trok uit zijn gezicht toen hij Victor herkende.
“Vivienne,” zei hij langzaam, alsof hij tijd probeerde te winnen. “Dit is niet wat het lijkt.”
Ik keek naar Sophia. Zij keek alleen naar haar vader.
“Papa,” zei ze zacht, “ik heb iets voor je gemaakt.”
Dat ene zinnetje sneed door alle spanning heen.
Dominic keek naar het verfrommelde papier in haar hand. Voor een moment zag ik echte schaamte in zijn ogen. Niet angst voor Victor. Niet angst voor geld.
Schaamte tegenover zijn dochter.
Hij zette een stap naar voren, maar Sophia bleef dicht bij mij staan.
Victor sprak als eerste. “Voordat je iets zegt, raad ik je aan heel goed na te denken.”
Dominic sloot even zijn ogen. “Ik wilde haar niets afnemen.”
“Maar je was wel bereid documenten te laten