Aller au contenu« Eén moment, mevrouw, » zei de oudste rustig. « Wij voeren alleen de opdracht uit. »
« Wie heeft die opdracht gegeven? » vroeg Maren.
De man wees zonder aarzelen naar Callum, die inmiddels langzaam achter haar was komen staan.
« Deze meneer vertelde dat hij gemachtigd was door de eigenaar. »
Maren draaide zich om.
« Is dat waar? »
Callum slikte.
« Ik… ik dacht dat het beter was om alvast te beginnen. »
« Beginnen waarmee? »
Hij haalde diep adem.
« Met de verkoop van het huis. »
Wren keek hem geschrokken aan.
« Verkoop? » vroeg ze. « Je zei dat we alleen spullen tijdelijk zouden opslaan. »
Callum keek haar aan, zichtbaar verrast dat zij dit hardop zei.
« Ik dacht dat jij het begreep. »
« Nee, » antwoordde Wren. « Dat begreep ik helemaal niet. »
Maren voelde verdriet, maar bleef opmerkelijk rustig.
« Niemand verkoopt mijn huis zonder mijn toestemming. »
Ze liep naar de voordeur. Binnen stonden verschillende kasten open. Schilderijen waren van de muren gehaald en zorgvuldig ingepakt.
Niets was vernield.
Toch voelde het alsof iemand haar herinneringen had aangeraakt.
Ze draaide zich weer naar de verhuizers.
« Bedankt voor uw werk, maar deze opdracht wordt hierbij beëindigd. »
De mannen knikten beleefd.
« We begrijpen het, mevrouw. Zonder schriftelijke toestemming van de eigenaar gaan we niet verder. »
Ze begonnen alle dozen weer terug naar binnen te brengen.
Callum zuchtte diep.
« Ik probeerde alleen vooruit te denken. »
« Vooruit? » vroeg Maren.
Hij knikte.
« De lening zou misschien niet worden goedgekeurd. Ik dacht dat verkoop de veiligste oplossing was. Met de opbrengst konden jullie kleiner gaan wonen en konden Wren en ik helpen. »
« Helpen? » vroeg Maren zacht.
« Ja. »
« Door mijn huis te verkopen zonder met mij te praten? »
Hij antwoordde niet.
Wren keek van haar moeder naar haar echtgenoot.
« Heb je echt al afspraken gemaakt? »
Callum knikte langzaam…………..