« Fouten? » antwoordde Julien. « Een fout is een verjaardag vergeten. Mijn kinderen jarenlang anders behandelen is een keuze. »

Zijn moeder liet haar schouders zakken.

« Ik wilde geen ruzie. »

« Dan had je gewoon twee extra borden op tafel kunnen zetten. »

Niemand sprak nog.

Zelfs de klok in de gang leek luider te tikken.

Na enkele minuten draaide Julien zich om.

« We gaan. »

Zijn gezin liep langzaam terug naar de auto.

Niemand keek achterom.

Onderweg stelde Sarah voor om ergens samen te lunchen.

Ze reden naar een klein familierestaurant aan de rand van de stad.

Daar werden ze begroet met een warme glimlach.

Een serveerster schoof meteen twee extra stoelen aan.

« Welkom allemaal, » zei ze vriendelijk.

Meer was er niet nodig.

Lucas begon enthousiast over zijn stripboek te vertellen.

Nina liet haar kaart zien aan de serveerster, die oprecht zei dat ze prachtig had gekleurd.

Dat ene compliment liet haar weer glimlachen.

Julien besefte hoe weinig ervoor nodig was om een kind zich welkom te laten voelen.

Die avond ontving hij verschillende telefoontjes.

Hij nam geen enkel gesprek aan.

Wel las hij een bericht van Marion……..

Lees verder op de volgende pagina.