Aller au contenu
Derek lachte nerveus.
« Dit slaat nergens op. Ze is gevallen. Dat heeft ze zelf gezegd. »
Maar zijn stem klonk minder zelfverzekerd dan eerder.
Veel minder.
De rechercheur haalde een map tevoorschijn.
« Voordat uw schoonouders vertrokken, hebben ze ons informatie gegeven. »
Emily keek verbaasd naar haar ouders.
Robert ontmoette eindelijk haar blik.
Hij gaf een klein knikje.
Alsof hij wilde zeggen: Je bent niet alleen.
In de map zaten foto’s.
Niet alleen van vandaag.
Maar van eerdere familiebijeenkomsten.
Kleine verwondingen.
Blauwe plekken die telkens een andere verklaring kregen.
Daarnaast waren er berichten die Emily maanden eerder naar haar moeder had gestuurd.
Berichten die destijds onbelangrijk leken.
Berichten waarin ze schreef dat ze zich steeds angstiger voelde.
Dat ze zich geïsoleerd voelde.
Dat ze nergens meer zichzelf kon zijn.
Los van die berichten hadden buren ook verklaringen afgelegd over harde ruzies die regelmatig werden gehoord.
Op zichzelf bewees geen enkel detail iets.
Maar samen vormden ze een zorgwekkend patroon.
De rechercheur sprak rustig verder.
« Wij zijn hier niet om overhaaste conclusies te trekken. We willen alleen zeker weten dat iedereen veilig is……… .