Aller au contenuHet geluid van haar hakken echode over de stoep toen Els zich abrupt omdraaide en richting de ingang van flatgebouw De Linde rende.
« Blijf staan! » riep de oudste agent.
Maar Els luisterde niet.
Ze trok de zware glazen deur open en verdween naar binnen.
De jonge agente zette onmiddellijk de achtervolging in, terwijl haar collega via zijn portofoon om ondersteuning vroeg.
De omstanders weken uiteen. Niemand zei nog iets. Zelfs de kinderen bij de speeltuin waren stil geworden.
Ik sloeg mijn arm om Noor en Sem heen.
« Het komt goed, » fluisterde ik, al wist ik zelf niet of ik dat geloofde.
Enkele minuten later kwamen de agenten terug.
Els stond tussen hen in. Haar gezicht was spierwit.
« Waarom wilde u naar de kelder? » vroeg de oudste agent.
« Ik… ik wilde gewoon naar huis. »
« Uw woning bevindt zich op de derde verdieping. Niet in de kelder. »
Ze antwoordde niet.
De agent draaide zich naar een buurman.
« Wie beheert de opslagruimtes? »
« De huismeester woont op de begane grond, » antwoordde hij.
Nog geen vijf minuten later arriveerde de huismeester met een grote sleutelbos.
« Opslagruimte 37? » vroeg hij verbaasd. « Die staat al jaren op naam van het oude bestuur van dierenasiel De Haven. Niemand is er sinds lange tijd geweest. »
Iedereen liep mee naar de kelder.
Het rook er naar beton en vocht.
De huismeester stak de sleutel in het slot, maar die draaide niet…………