Aller au contenuIk keek uit het autoraam terwijl de lichten van Maplewood voorbijgleden. Mijn handen trilden, maar niet van angst. Niet meer.
In mijn tas zaten drie dingen die mijn leven hadden veranderd:
De videobeelden van Logan die aan mijn pillen kwam.
De originele capsules die Marcus had gered.
De USB-stick met het bewijsmateriaal.
Toen besefte ik iets belangrijks.
Als Logan bereid was mij maandenlang te drogeren, dan was dit nooit een impulsieve beslissing geweest.
Dit was een plan.
En plannen laten altijd sporen achter.
Toen ik thuis aankwam, stond Logan al in de hal.
« Daar ben je eindelijk, » zei hij met een bezorgde glimlach. « Ik begon me zorgen te maken. Je weet hoe je de laatste tijd bent. »
De laatste tijd.
Die woorden maakten me misselijk.
Hij probeerde mij niet alleen ziek te maken.
Hij probeerde een verhaal te creëren.
Een verhaal waarin ik langzaam mijn verstand verloor.
Ik glimlachte terug.
« Sorry, » zei ik zacht. « Ik was gewoon mijn tas kwijt. »
Hij ontspande zichtbaar.
« Kom. Je moet rusten. »
Die nacht deed ik alsof ik mijn vitamines innam.
Zodra hij de slaapkamer verliet, haalde ik de capsule uit mijn mond en stopte hem in een zakje.
Om drie uur ‘s nachts stond ik op.
Ik opende mijn laptop.
Wat ik vond, maakte alles nog erger.
In de afgelopen acht maanden had Logan meerdere gesprekken gevoerd met advocaten die gespecialiseerd waren in bewindvoering en mentale onbekwaamheid………….