Aller au contenuEen vrouw stapte naar binnen.
Grijs pak.
Leren map.
Koude blik.
Victoria Sterling.
De advocaat van mijn vader.
De enige persoon die al maanden wist wat er werkelijk speelde.
« Goedenavond, » zei ze rustig.
Achter haar verschenen twee politieagenten.
En daarachter nog twee rechercheurs.
De kleur verdween uit Harrisons gezicht.
« Wat doen jullie hier? »
Victoria glimlachte niet.
« Ik zou dezelfde vraag kunnen stellen. »
Ze keek naar het bloed op mijn gezicht.
Mijn gescheurde lip.
Mijn natte jurk.
De plas vruchtwater op de vloer.
Daarna keek ze naar Beatrice.
« Blijf vooral filmen. »
Beatrice liet haar telefoon bijna vallen.
« Wat? »
« Dat filmpje wordt uitstekend bewijsmateriaal. »
De rechercheurs liepen naar voren.
Harrison zette een stap achteruit.
« Dit is een privézaak. »
« Echt? » vroeg één van de agenten.
Hij wees naar mij.
« Want het lijkt meer op mishandeling van een hoogzwangere vrouw. »
Harrison keek woedend naar mij.
Toen begon hij te begrijpen.
Eindelijk.
Te laat.
« Wat heb je gedaan? »
Ik haalde langzaam adem.
« Ik heb mezelf beschermd. »
Victoria opende haar map.
« Zes maanden geleden begon mevrouw Ashford bewijs te verzamelen. »
Ze legde foto’s op tafel.
Foto’s van blauwe plekken.
Gebroken meubels.
Ziekenhuisrapporten.
Politieverslagen.
Bankafschriften.
Valse handtekeningen.
Geheime overboekingen.
Elke keer dat Harrison geld probeerde weg te sluizen uit het landgoed.
Elke keer dat hij documenten vervalste.
Elke keer dat hij dacht dat niemand keek.
Victoria legde nog een document neer.
« En dit is het interessantste……………