en het ergste was dat hij dacht dat hij ermee weg zou komen.

Mijn vingers werden koud rond de map.

Binnenin zaten kopieën van contracten, bankaanvragen en een reeks documenten met mijn naam erop. Mijn handtekening—maar niet de manier waarop ik ze zet.

Geforceerd glad. Net iets te perfect. Alsof iemand mijn leven had nagebootst alsof het een handtekening in een filmscène was.

Lucy stond naast me, stil maar scherp.

“Hij heeft gisteren nog iets geprobeerd,” fluisterde ze. “Toen jij bij de catering zat te wachten. Hij dacht dat niemand zou checken.”

Ik sloeg de pagina om.

En daar zag ik het.

Een gezamenlijke kredietlijn. Een financieringsaanvraag voor de bruiloft. En een clausule die hem toegang gaf tot een bedrag waar hij nooit recht op had gehad.

Mijn naam was niet alleen gebruikt.

Hij had me financieel vastgezet.

Achter ons hoorde ik Sophie lachen.

“Ze staat daar gewoon te staren,” zei ze hard genoeg zodat iedereen het hoorde. “Misschien begrijpt ze het eindelijk niet meer.”

Daniel leunde achterover bij het vuur, ontspannen, alsof hij al gewonnen had.

“Val,” riep hij. “Kom gewoon zitten. Je maakt dit allemaal groter dan het is.”

Hij dacht nog steeds dat ik de versie van mezelf was die hij had bedacht.

De stille fiancée. De afhankelijke. De vrouw die dankbaar moest zijn dat hij haar koos.

Ik sloot de map langzaam…………….

Lees verder op de volgende pagina.