Fletcher liet een nerveuze lach horen.

“Uw dochter? Mevrouw Newton, Sadie is een wees. Ze heeft haar hele leven in pleeggezinnen gezeten.”

De rechtszaal werd muisstil.

Vivian Newton draaide zich langzaam naar hem om. Haar blik was zo koud dat Fletcher onbewust een stap achteruit zette.

“Dat is wat wij ook dachten,” zei ze. “Tot zes maanden geleden.”

Ze haalde een map uit haar tas en legde die op de tafel van de rechter.

“DNA-rapporten. Geboortearchieven. Onderzoeken uitgevoerd door drie onafhankelijke instanties.”

Rechter Lindsey nam de documenten aan en begon ze aandachtig door te nemen.

Mijn hoofd tolde.

Ik kon nauwelijks ademhalen.

“Dit moet een vergissing zijn,” fluisterde ik.

Vivian keek me aan.

“Dat wenste ik ook jarenlang,” antwoordde ze zacht. “Dertig jaar geleden werd mijn pasgeboren dochter uit een ziekenhuis ontvoerd. Ondanks alle middelen die ik had, konden we haar nooit vinden.”

Tranen verschenen in haar ogen.

“Jij bent dat kind, Sadie.”

Mijn benen voelden slap aan.

Mijn hele leven had ik gedacht dat niemand mij wilde.

Dat ik ergens was achtergelaten.

Dat ik alleen was.

En nu stond een van de machtigste vrouwen van het land voor mij en vertelde dat ze mij al die jaren had gezocht.

Fletcher keek beurtelings naar Vivian en naar mij.

Zijn gezicht verloor langzaam alle kleur.

“Dat verandert niets aan deze zaak,” zei hij haastig.

Maar Vivian glimlachte.

Voor het eerst.

En die glimlach maakte hem zichtbaar ongemakkelijk.

“O nee,” zei ze kalm. “Het verandert alles.”

Ze knikte naar een man die achter haar stond.

Een advocaat stapte naar voren.

“Ik ben Richard Hayes, juridisch vertegenwoordiger van mevrouw Newton,” zei hij. “Wij hebben bewijs dat meneer Fletcher meerdere financiële documenten heeft vervalst tijdens deze echtscheidingsprocedure.”

Een golf van geroezemoes ging door de zaal.

Fletcher verstijfde………….

Lees verder op de volgende pagina.