Aller au contenuEen kind zou nooit blij mogen zijn omdat het eindelijk gewoon eten krijgt.
Daarna richtte hij zich opnieuw tot Teresa.
« Ik wil toegang tot alle bankrekeningen waarop ik de afgelopen drie jaar geld heb gestort. »
Teresa antwoordde niet.
Dat was antwoord genoeg.
Nog diezelfde avond verlieten Alejandro en zijn team het hotel.
De verjaardag was voorbij zonder dat iemand nog naar de taart keek.
De volgende ochtend zat Alejandro samen met zijn advocaat en een financieel onderzoeksteam.
Na enkele uren verscheen de eerste rapportage.
Iedere maand was exact 100.000 peso overgemaakt.
Geen enkele betaling was ooit doorgestuurd naar Lucía.
Het volledige bedrag was terechtgekomen op verschillende rekeningen die uiteindelijk verbonden bleken te zijn aan een privé-investeringsfonds dat door Teresa werd beheerd.
Alejandro sloot langzaam zijn ogen.
In drie jaar tijd was meer dan drie miljoen peso verdwenen.
Niet alleen zijn vertrouwen was gestolen.
Ook de toekomst van zijn gezin.
« Start onmiddellijk een volledig onderzoek, » zei hij rustig.
Zijn advocaat knikte.
« En Lucía? »
Alejandro stond op.
« Die ga ik zelf zoeken. »
Samen met Sofia reed hij naar de wijk La Merced.
Het contrast met de luxe van de avond ervoor was enorm.
Smalle straatjes.
Vochtige muren.
Kleine winkeltjes.
Kinderen die buiten voetbalden.
Sofia wees uiteindelijk naar een oud appartementencomplex.
« Daar woonden we. »
Ze liepen de smalle trap op.
Bij appartement nummer zeven deed een oudere buurvrouw open………….