Te snel.

Niet omdat ik mezelf onderschatte.

Maar omdat mijn naam in deze sector inmiddels gewicht had gekregen—zelfs zonder dat ik hem actief gebruikte.

Ik koos bewust voor een neutrale introductie.

Geen titels.

Geen verwijzing naar mijn familie.

Alleen ervaring.

Cijfers.

Resultaten.

Toen ik werd uitgenodigd voor het eindgesprek, wist ik dat het moment gekomen was.

—

Het kantoor van Delcourt Solutions was veranderd.

Strakker.

Moderner.

Maar de sfeer…

die was nog steeds hetzelfde.

Mensen die zich groter voelden dan ze waren.

Ik liep het gebouw binnen zonder aarzeling.

Niemand herkende me.

Niet als de vrouw die hij had verlaten.

Niet als de zwangere vrouw uit zijn verleden.

Alleen als kandidaat.

—

De vergaderruimte was op de bovenste verdieping.

Grote ramen.

Uitzicht over Lyon.

Adrien zat al aan tafel.

En naast hem…

Sophie.

Mijn adem stokte niet.

Mijn hart sloeg niet sneller.

Ik voelde niets.

Absoluut niets.

Hij keek op toen ik binnenkwam.

Eerst beleefd.

Dan gefocust.

Dan licht verstoord.

Alsof er iets niet klopte.

“Goedemorgen,” zei ik.

Ik nam plaats tegenover hem.

De stilte werd dikker.

Sophie glimlachte professioneel.

“Welkom. We hebben uw profiel bekeken. Zeer indrukwekkend.”

Adrien bladerde door mijn dossier.

Zijn ogen bleven iets te lang hangen bij één regel.

Opleiding in management.

Internationale ervaring.

En een naamloze referentie van een grote industriële groep.

Hij fronste.

“Uw achtergrond is… niet volledig gedetailleerd,” zei hij.

Ik knikte.

“Niet alles is relevant voor deze functie.”

Sophie leunde iets naar voren.

“En uw huidige werkgever?”

Ik glimlachte licht.

“Die is niet openbaar.”

Adrien keek me eindelijk recht aan.

Lang.

Te lang.

Er was iets in zijn blik dat ik herkende.

Twijfel.

“Waarom wilt u hier werken?” vroeg hij.

Ik liet een korte stilte vallen.

“Stabiliteit,” zei ik rustig. “En structuur…………

Lees verder op de volgende pagina.