Toen legde ze de telefoon omgekeerd op tafel.

Pas toen herinnerde ze zich de e-mail.

In haar haast had ze die niet alleen gestuurd naar Marks broer en tante.

Ze had per ongeluk nog een contact geselecteerd.

Eén naam.

Angela Reeves.

Directeur regionale zorgcontrole.

De vrouw die maanden eerder het dossier van Roberts thuishulpaanvraag had behandeld.

Lucy had haar naam opgeslagen omdat Angela ooit had gezegd:

« Als er ooit iets niet klopt, bel me. »

Lucy had nooit gebeld.

Maar die avond ontving Angela alles.

Foto’s.

Medicatieschema’s.

Onbetaalde medische facturen.

Tekstberichten waarin Mark schreef:

« Ik blijf overwerken. Regel jij het wel. »

« Maak foto’s terwijl ik papa eten geef. Ik heb iets nodig voor Facebook. »

« Zorg dat mama schoon is voordat mijn collega’s langskomen. »

En tientallen foto’s.

Lucy die wonden verzorgde.

Lucy die medicatie toediende.

Lucy die om vier uur ‘s nachts lakens verschoonde.

Terwijl Mark online berichten plaatste zoals:

« Familie betekent opoffering. »

« Zorgen voor mijn ouders is mijn grootste eer. »

Om 22:47 ging Marks voordeurbel.

Hij dacht eerst dat Lucy teruggekomen was.

Hij rende naar de deur.

Maar het was Angela.

Niet alleen…………..

Lees verder op de volgende pagina.