Toen ging de deur open.

Iemand liep het gebouw binnen.

Ik hield mijn adem in.

De persoon droeg een donkere jas en had een pet diep over zijn gezicht getrokken. Ik kende hem niet.

Hij keek eerst naar links.

Toen naar rechts.

Daarna liep hij rechtstreeks naar Ava’s klaslokaal.

Ik zette de video stil.

Mijn hart bonkte zo hard dat ik het gevoel had dat het door mijn borst heen zou breken.

Ik spoelde een paar seconden terug en speelde het opnieuw af.

De man kwam dichterbij.

En toen zag ik iets waardoor mijn handen begonnen te trillen.

Hij had een kleine rode tas in zijn hand.

Een tas die ik kende.

Ik had hem die ochtend nog in Marks auto zien liggen.

« Nee… » fluisterde ik.

Ik wilde mezelf ervan overtuigen dat het toeval was.

Misschien was het een vergelijkbare tas.

Misschien had ik het verkeerd gezien.

Maar toen draaide de man zich half om.

Voor slechts twee seconden was zijn gezicht zichtbaar.

Ik herkende hem.

Het was Mark.

Mijn man.

Ik sprong overeind alsof iemand me had geslagen.

« Nee. Dit kan niet. »

Ik keek opnieuw.

Mark liep naar de deur van Ava’s klaslokaal. Hij klopte niet. Hij ging naar binnen.

De video had geen geluid, maar ik zag hoe juf Greenwood hem tegemoet liep………….

Lees verder op de volgende pagina.