Aller au contenu« Wat bedoel je? »
Albert antwoordde niet meteen.
« Bel je advocaat. »
Die woorden bleven de hele dag in haar hoofd hangen.
Toen Irene die middag op haar werk aankwam, kreeg ze een bericht van haar advocaat, mevrouw Carter.
Kun je vandaag langskomen? Er is iets dat je moet weten over de eigendom van het appartement.
Irene voelde haar hart sneller kloppen.
Na haar werk reed ze rechtstreeks naar het advocatenkantoor.
Mevrouw Carter legde een map op tafel.
« Je vader heeft me gevraagd deze documenten voor je te bewaren. »
Irene keek verbaasd.
« Mijn vader? »
« Ja. Hij wilde dat je ze pas zou zien als er een serieus probleem ontstond met je echtgenoot of zijn familie. »
Irene opende de map.
Daarin zat een officiële eigendomsakte.
Ze las de eerste regels en keek vervolgens naar haar advocaat.
« Ik begrijp het niet. »
« Je vader heeft niet alleen geld bijgedragen aan de aankoop. Hij is juridisch mede-eigenaar van het appartement. »
Irene slikte.
« Dat wist ik. »
« Maar wat je waarschijnlijk niet wist, is dat hij zijn aandeel later heeft overgedragen aan jou. »
Irene keek opnieuw naar het document.
« Wanneer? »
« Drie weken geleden. »
Ze staarde naar de datum.
Dat was precies de week waarin haar vader had gezegd dat hij « nog wat papieren moest regelen ».
« Waarom heeft hij dit gedaan? »
Mevrouw Carter keek haar ernstig aan.
« Omdat hij bang was dat iemand je onder druk zou zetten om het appartement te verkopen of het eigendom te delen. »
Irene sloot haar ogen.
Toen dacht ze aan Rosalind.
Aan de dozen.
Aan haar kantoor.
Aan de manier waarop Spencer had gezwegen.
« Kan mijn man aanspraak maken op het appartement? »
« Niet zomaar. De juridische situatie hangt af van jullie huwelijksvoorwaarden en de exacte eigendomsstructuur. Maar deze akte geeft jou een zeer sterke positie. »
Irene keek naar de map.
Voor het eerst sinds dagen voelde ze zich niet machteloos.
Ze pakte haar telefoon.
Er stonden zeven gemiste oproepen van Spencer.
Daarna verscheen er een bericht.
Mijn moeder zegt dat je haar vernederd hebt. Kom naar huis zodat we kunnen praten……..