Op de achterkant stond een adres aan de rand van de stad.

Laura fronste haar wenkbrauwen. Ze wist niet wat ze ervan moest denken. Misschien was het een grap. Misschien wilde iemand haar oplichten. Toch bleef ze aan de vriendelijke ogen van de oude man denken. Uiteindelijk besloot ze te gaan.

Het adres bracht haar naar een oud herenhuis dat verrassend goed onderhouden was. Een jonge vrouw opende de deur.

« U moet Laura zijn, » zei ze glimlachend. « Mijnheer Willem verwacht u al. »

Laura keek verbaasd om zich heen. Dit kon onmogelijk het huis zijn van de man die gisteren nauwelijks genoeg geld had om een kom soep te betalen.

Even later verscheen de oude man, zonder zijn versleten jas maar in een eenvoudig, net pak. Het kleine hondje droeg nog steeds zijn groene trui en kwispelde vrolijk toen het Laura zag.

« Welkom, » zei Willem. « Gisteren zag u alleen wat iedereen ziet. Vandaag wil ik u de waarheid vertellen. »

Hij nodigde haar uit om te gaan zitten.

« Jaren geleden bouwde ik samen met mijn vrouw een succesvol voedingsbedrijf op. We verkochten het uiteindelijk voor een groot bedrag. Sinds haar overlijden reis ik door het land zonder iemand te vertellen wie ik ben. Ik wil zien hoe mensen omgaan met iemand die niets lijkt te hebben. »

Laura keek hem ongelovig aan.

« Maar waarom? »

« Omdat geld karakter niet laat zien. Armoede wel. De meeste mensen sturen me weg voordat ik één woord heb gezegd. Sommigen lachen me uit. Anderen bellen de politie. U gaf mij een warme maaltijd, eten voor mijn hond en, belangrijker nog, uw tijd. »

Laura wist niet wat ze moest zeggen.

Willem glimlachte.

« U denkt waarschijnlijk dat ik u wil belonen met geld. »

Laura zweeg.

« Maar geld alleen lost niets op. Ik wil eerst begrijpen waarom u bleef vechten voor dit restaurant. »

Ze vertelde hem alles.

Over haar grootvader die het restaurant had opgericht.

Over haar dochter die op jonge leeftijd was overleden.

Over haar man die haar had verlaten toen de schulden begonnen op te lopen.

Over de slapeloze nachten, de lege tafels en de angst dat ze binnenkort voorgoed moest sluiten.

Willem luisterde zonder haar één keer te onderbreken………….

Lees verder op de volgende pagina.