Aller au contenuZe legde de telefoon voorzichtig naast zich neer en bleef stil zitten. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ze geen angst meer, maar vastberadenheid.
De volgende ochtend werd Garrick wakker van een krachtige klop op de voordeur. Toen hij opendeed, stonden Lucas en een advocaat op de veranda.
« Wij zijn hier om Audrey op te halen, » zei Lucas rustig.
Miriam stapte onmiddellijk naar voren.
« Ze hoort bij haar man. Bemoei je niet met ons gezin. »
Lucas keek haar slechts enkele seconden aan.
« Mijn zus is herstellende van een zware operatie. Ze heeft medische zorg nodig, geen discussies. »
Audrey verscheen langzaam in de hal. Haar gezicht was bleek en vermoeid, maar haar houding straalde een nieuwe kracht uit.
« Ik ga mee. »
Garrick fronste.
« Je overdrijft alles. Je komt morgen gewoon terug. »
Audrey schudde haar hoofd.
« Nee. »
Dat ene woord veranderde alles.
Lucas hielp haar voorzichtig naar buiten. De advocaat overhandigde Garrick ondertussen een officiële brief waarin stond dat alle verdere communicatie via juridische vertegenwoordiging zou verlopen.
Binnen enkele minuten reed de auto weg.
Voor het eerst in weken voelde Audrey zich veilig.
De dagen daarna stonden volledig in het teken van herstel. Haar arts schrok toen hij hoorde dat haar voorgeschreven medicatie was verdwenen en dat zij zware lichamelijke werkzaamheden had moeten verrichten terwijl haar lichaam nog aan het genezen was.
Hij noteerde alles zorgvuldig in haar medisch dossier.
Ook de verpleegkundige die haar thuiszorg verzorgde, maakte een uitgebreid verslag van haar toestand.
Lucas moedigde zijn zus aan om zich volledig op haar gezondheid te richten.
« De rest lossen we stap voor stap op. »
Langzaam begon Audrey weer op krachten te komen.
Ze leerde opnieuw wandelen zonder hevige pijn.
Ze kon weer een boek lezen zonder telkens in slaap te vallen van uitputting………….