Thomas opende.

Mijn advocaat stond daar. Net pak. Serieuze blik. Achter hem twee beveiligers.

“Mevrouw Dubois,” zei hij luid genoeg dat iedereen het kon horen, “we hebben u gevonden.”

Thomas draaide zich langzaam naar mij om. Zijn ogen waren groot van verwarring.

“Moeder…?”

Ik stond op. Rechtte mijn rug. Haalde diep adem.

“Het spijt me,” zei ik zacht. “Ik moest dit doen.”

Ik draaide me naar mijn advocaat.

“Dank u. Dat is genoeg.”

Hij knikte en deed een stap achteruit.

Er viel een stilte die zwaarder woog dan woorden.

“Wat betekent dit allemaal?” vroeg Élise met trillende stem.

Ik keek hen allebei aan. “Het betekent… dat ik nooit arm ben geweest.”

Thomas staarde me aan. “Dus… dit was… gespeeld?”

“Ja,” fluisterde ik. “En nee.”

Ik vertelde hen alles. Over mijn rijkdom. Over mijn beslissing. Over Julie. Over Marc. Over de deuren die voor mijn neus waren dichtgeslagen.

Ik verwachtte boosheid.

Ik kreeg iets anders.

Teleurstelling.

Thomas ging zitten en wreef met beide handen over zijn gezicht.

“Je hebt ons getest,” zei hij.

“Ja.”

“En als we je hadden weggestuurd?” vroeg Élise.

Die vraag sneed diep.

“Dan had ik mezelf nooit vergeven,” antwoordde ik eerlijk.

Er volgde een lange stilte…………….

Lees verder op de volgende pagina.