De zee lag rustig die ochtend.

Niet stil… maar vredig. Zoals iets dat niets meer hoeft te bewijzen.

Ik zat op het kleine terras van mijn nieuwe appartement, een dunne deken over mijn schouders, en keek hoe het licht langzaam over het water gleed.

Mijn telefoon trilde opnieuw op tafel.

Lily.

Weer.

Ik draaide hem om.

Niet uit woede.

Maar uit keuze.

De eerste weken had ze gebeld met paniek.

“Waar ben je?”

“Waarom doe je dit?”

“De kinderen vragen naar je!”

Daarna kwam boosheid.

“Dit is egoïstisch!”

“Je laat ons in de steek!”

“Na alles wat ik heb meegemaakt!”

En toen…

Stilte.

Tot vandaag.

Een bericht.

Geen verwijt.

Geen drama.

Alleen:

“Het spijt me.”

Ik las het twee keer.

Langzaam.

Alsof ik de woorden wilde testen.

Of ze echt waren.

Of gewoon weer… tijdelijk.

Ik stond op, liep naar binnen en zette water op voor thee.

Mijn handen waren rustig……………

Lees verder op de volgende pagina.