Aller au contenuWendy bleef rustig staan terwijl iedereen naar de drie zwarte terreinwagens keek. De portieren gingen open en vier mensen stapten uit. Twee droegen nette pakken, één had een aktetas vast en de laatste stelde zich onmiddellijk voor als gerechtsdeurwaarder.
Een ongemakkelijke stilte viel over de tuin.
Gregory keek zenuwachtig naar Wendy.
« Wat betekent dit? »
Wendy stopte haar telefoon in haar jaszak.
« Voordat ik terugkwam, heb ik mijn advocaat gebeld omdat ik al maanden vermoedde dat er iets niet klopte. Ik wilde zekerheid. »
De man met de aktetas liep naar haar toe.
« Mevrouw De Vries? »
« Ja. »
« Alle documenten zijn aanwezig. »
Hij draaide zich vervolgens naar de aanwezigen.
« Mag ik ieders aandacht? Er zijn ernstige juridische vragen over het gebruik van dit eigendom. »
De gasten begonnen onrustig met elkaar te fluisteren. Sommigen zetten hun champagneglas neer, anderen pakten haastig hun jassen.
Gregory’s vader zette een stap naar voren.
« Dit is belachelijk. Dit feest is legaal. »
« Het feest misschien, » antwoordde de advocaat kalm. « Maar niet de documenten die daar op tafel liggen. »
Hij wees naar de map naast de trouwboog.
De gerechtsdeurwaarder nam de map voorzichtig in handen en bekeek de eerste pagina.
« Deze papieren mogen voorlopig niet worden ondertekend. »
Isabella voelde haar gezicht wit wegtrekken.
« Waarom niet? »
« Omdat de eigendom volledig op naam van mevrouw Wendy staat. Er bestaat geen enkele overeenkomst die haar verplicht afstand te doen van de woning. »
Gregory keek geschokt.
« Maar… mijn vader zei… »
Zijn vader onderbrak hem.
« Zwijg. »
De advocaat haalde vervolgens een tweede map uit zijn aktetas.
« Sterker nog, mevrouw Wendy heeft ons enkele weken geleden toestemming gegeven om alle financiële transacties rond deze woning te onderzoeken………………