Aller au contenuNolan Sherman stond langzaam op uit zijn stoel.
Het geluid van zijn schoenen op de marmeren vloer vulde de plotselinge stilte in de vergaderzaal.
Kenton keek geïrriteerd op.
« En u bent? » vroeg hij.
Nolan glimlachte niet.
« Mijn naam is Nolan Sherman. »
De advocaat naast Kenton verstijfde onmiddellijk.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
« De… de Nolan Sherman? » stamelde hij.
Nu keek ook Bianca op van haar telefoon.
Kenton fronste.
Hij kende de naam natuurlijk. Iedereen in de zakenwereld kende die naam.
Nolan Sherman was een van de rijkste ondernemers van het land. Zijn investeringsgroep bezat tientallen bedrijven, hotels, technologieparken en zelfs het gebouw waarin VisionCore haar hoofdkantoor had gevestigd.
Maar Kenton begreep nog steeds niet waarom deze man aanwezig was.
« Met alle respect, » zei Kenton, « dit is een privéaangelegenheid. »
Nolan keek hem rustig aan.
« Dat klopt. »
Daarna draaide hij zich naar Elise.
Zijn stem werd zachter.
« Ben je in orde, dochter? »
De woorden vielen als een explosie in de ruimte.
Bianca liet haar telefoon uit haar hand vallen.
De advocaat hapte naar adem.
Zelfs Kenton leek enkele seconden niet te begrijpen wat hij had gehoord.
« Dochter? » fluisterde hij.
Elise knikte rustig.
« Ja. »
Kenton lachte nerveus.
« Dit is een grap. »
Niemand lachte mee.
Nolan stapte naar voren.
« Nee, meneer Stanley. Dit is geen grap………….