Twee maanden later werd mijn herdenkingsdienst georganiseerd.

Daniel had erop aangedrongen dat het een groot evenement zou worden.

Politici, zakenmensen en journalisten vulden de imposante kathedraal.

Iedereen wilde de succesvolle ondernemer steunen die zogenaamd zijn vrouw en ongeboren kind had verloren.

Ik keek via een beveiligingscamera mee vanuit een nabijgelegen ruimte.

Daniel stond vooraan in een perfect zwart pak.

Naast hem zat Celeste, gekleed in een sobere donkere jurk. Toch kon ze haar tevreden glimlach nauwelijks verbergen.

Op een tafel lag een stapel documenten.

De uitbetaling van de verzekering.

Het moment waarop Daniel dacht dat zijn problemen zouden verdwijnen.

“Ben je er klaar voor?” vroeg Adrian.

Ik keek naar mijn dochter, die rustig in haar draagwieg lag.

Daarna keek ik naar mijn vader.

“Ja.”

De zware deuren van de kathedraal gingen langzaam open.

Een koude stilte vulde de ruimte.

Alle hoofden draaiden zich om.

Daniel keek eerst verward.

Toen verstijfde hij.

Ik liep naar binnen met opgeheven hoofd.

De littekens op mijn gezicht waren nog zichtbaar, maar ik schaamde me er niet voor. Ze herinnerden me eraan dat ik had overleefd.

Aan mijn zijde liep Adrian Cross.

Een golf van gefluister verspreidde zich door de zaal.

Mensen herkenden onmiddellijk de beroemde zakenman.

Journalisten grepen naar hun telefoons.

Daniel werd bleek.

“Dat is onmogelijk,” stamelde hij.

Ik bleef doorlopen totdat ik vlak voor hem stond.

“Hallo, Daniel.”

Zijn mond ging open, maar er kwam geen geluid uit.

Celeste keek alsof ze een geest zag.

“Je bent dood,” fluisterde ze.

“Nee,” zei ik rustig. “Ik leef.”

De aanwezigen keken verbaasd toe…………

Lees verder op de volgende pagina.