Aller au contenu« Je bent vergeten dat je aan het livestreamen was. »
Ze slikte.
Damian drukte op afspelen.
Hun eigen stemmen vulden de tuin.
Iedereen hoorde het.
Serena’s stem.
Hard.
Spottend.
Wreed.
« Blijf stilzitten, oud wrak. »
« Je zoon gelooft mij toch. »
« Hij is de enige reden dat je hier nog woont. »
« Niemand geeft om een oude vrouw zoals jij. »
Evelyn sloot haar ogen.
De woorden deden opnieuw pijn.
Maar deze keer was ze niet alleen.
Damian luisterde zwijgend verder.
Zijn gezicht werd steeds harder.
Toen kwam het ergste deel.
Serena’s lach.
Luid.
Genietend.
Terwijl ze stukken haar van Evelyn afknipte.
De opname stopte.
Een doodse stilte viel over de tuin.
Serena’s handen begonnen te trillen.
« Damian… ik kan het uitleggen. »
Hij keek haar aan alsof hij een vreemde zag.
Misschien deed hij dat ook.
« Nee. »
Zijn stem brak bijna.
« Nee, dat kun je niet. »
Ze zette een stap naar hem toe.
« Ik hou van je. »
« Nee. »
Nogmaals dat ene woord.
« Je hield van mijn geld. »
« Dat is niet waar. »
« Dan waarom deed je dit? »
Ze had geen antwoord.
Omdat er geen antwoord bestond.
Damian pakte zijn telefoon.
Hij draaide een nummer.
« Beveiliging. »
Serena’s ogen werden groot.
« Damian, doe dit niet. »
« Verwijder onmiddellijk alle toegangsrechten van Serena Hale. »
« Damian— »
« Alle accounts. »
Zijn stem bleef rustig.
« Alle bankpassen. »
« Nee! »
« Alle eigendommen……………