Aller au contenuZe draaide het toestel om zonder te kijken.
Sommige gesprekken hadden hun kans al gehad.
Tegen de middag stond Zayn voor het hoofdkantoor van Starlight Jewelry.
Hij stormde naar binnen.
« Waar is Audrey? »
De receptioniste keek hem beleefd aan.
« Mevrouw Robinson werkt vandaag niet op kantoor. »
« Bel haar. »
« Dat kan ik niet doen. »
Hij voelde hoe zijn frustratie groeide.
« Ik ben haar echtgenoot. »
De receptioniste aarzelde even.
« Volgens de documenten die vanochtend zijn ontvangen, bevindt uw echtscheidingsprocedure zich inmiddels in behandeling. »
Dat kwam harder aan dan hij had verwacht.
Zelfs hier.
Zelfs op haar werk.
Alles was al in beweging gezet.
Audrey had niet impulsief gehandeld.
Ze had voorbereid.
Gepland.
Besloten.
Die avond zat Audrey tegenover haar beste vriendin Elise.
De twee vrouwen keken uit over de oceaan.
Lange tijd zei niemand iets.
Uiteindelijk verbrak Elise de stilte.
« Heb je spijt? »
Audrey dacht na.
Aan hun eerste appartement.
Aan hun huwelijksreis.
Aan de dromen die ze samen hadden gebouwd.
Aan de man van wie ze ooit had gehouden.
Toen schudde ze langzaam haar hoofd.
« Ik heb verdriet. »
Elise knikte.
« Dat is niet hetzelfde. »
« Nee. »
Audrey keek naar de horizon.
« Spijt betekent dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. »
« En verdriet? »
« Verdriet betekent dat iemand anders dat deed. »
De weken daarna verliepen sneller dan ze had verwacht.
De waarheid begon zichtbaar te worden.
Niet alleen voor haar.
Ook voor Zayn……………