Joanna verstijfde meteen.

Alle warmte verdween uit haar gezicht.

Robert keek geschokt naar zijn zoon.

“Wat doe jij hier?” vroeg hij.

Logan negeerde hem volledig.

Hij bleef alleen naar Joanna kijken.

“Ik hoorde het pas vanochtend,” zei hij hees. “Mijn moeder belde me. Ze zei dat je in het ziekenhuis lag.”

Joanna lachte zwak zonder humor.

“Zeven maanden te laat.”

Die zin liet de hele kamer stil vallen.

Logan slikte zichtbaar.

“Ik weet het.”

Hij zette langzaam een stap dichterbij, alsof hij bang was dat elke plotselinge beweging haar zou laten verdwijnen.

“Ik heb elke dag aan jullie gedacht.”

Joanna keek eindelijk recht naar hem.

“Maar niet genoeg om terug te komen.”

Geen woede. Gewoon waarheid.

Dat maakte het erger.

Logan’s ogen vulden zich met tranen.

Robert had zijn zoon sinds zijn kindertijd niet meer zien huilen.

“Ik was bang,” gaf Logan toe.

Robert sloot zijn ogen.

Bang.

Dat ene woord maakte hem misselijk.

Want hij wist precies waar die angst vandaan kwam.

Van hem…………

Lees verder op de volgende pagina.