Aller au contenu« Die jongen was Thomas. »
De hotelmanager glimlachte voorzichtig.
« Vandaag is Thomas eigenaar van meerdere hotels langs de kust. Toen hij hoorde dat uw vader hier een kamer boekte voor zijn kleindochter, herkende hij direct zijn naam. »
Mijn vader sloeg zijn handen voor zijn gezicht.
« Ik had nooit gedacht dat hij mij nog zou herinneren. »
De hotelmanager wees naar de envelop.
« Er zit nog iets in. »
Onder de brief lag een map.
Toen ik die opende, begon ik opnieuw te huilen.
Thomas had de volledige hotelrekening betaald.
Maar dat was nog niet alles.
Er zat ook een uitnodiging in voor een privéboottocht bij zonsondergang, speciaal voor Sophie en onze familie.
Sophie sprong van blijdschap.
« Echt waar? Mag ik op een boot? »
« Ja, » antwoordde de hotelmanager glimlachend. « En morgen komen er ook dolfijnen kijken als we geluk hebben. »
Die avond aten we samen in het restaurant.
Alle medewerkers behandelden Sophie alsof ze een prinses was.
De chef maakte speciaal voor haar een klein dessert in de vorm van een zeester.
Ze lachte harder dan ik haar in maanden had horen lachen.
De volgende middag stapten we aan boord van een kleine houten boot.
De zee was kalm.
Sophie zat vooraan met haar gezicht in de wind.
« Kijk mama! De zee ruikt anders dan ik had gedacht! »
Plotseling wees de kapitein naar de verte.
« Dolfijnen! »
Een groep dolfijnen zwom naast de boot.
Sophie klapte enthousiast in haar handen.
« Ze spelen met ons! »
Zelfs mijn vader, die normaal zijn emoties verborgen hield, veegde stilletjes een traan weg.
Na de boottocht wachtte Thomas ons op in de haven.
Hij bleek een vriendelijke man van rond de vijftig te zijn.
Zodra hij mijn vader zag, omhelsde hij hem stevig.
« U hebt mij ooit gered zonder er iets voor terug te vragen. »
Mijn vader schudde zijn hoofd.
« Ik deed alleen wat ieder mens zou moeten doen. »
Thomas glimlachte.
« Nee. De meeste mensen liepen toen voorbij. U bleef staan. »
Daarna knielde hij voor Sophie.
« Mag ik je iets vragen? »
Sophie knikte.
« Wat vond je het mooiste van de oceaan? »
Ze dacht even na.
« Dat hij zo groot is… en dat iedereen er samen naar mag kijken. »
Thomas glimlachte ontroerd.
« Dat is het mooiste antwoord dat ik ooit heb gehoord………….