Aller au contenu« Die aardige jongen die een paar keer hier thuis is geweest? »
Emma knikte.
« Ja. »
« Waarom heb je dat dan nooit gezegd? »
Emma slikte.
« Omdat David kort nadat ik zwanger werd ernstig ziek werd. Tijdens onderzoeken ontdekten artsen dat hij een erfelijke aandoening had waarvoor zijn familie al jaren medische onderzoeken deed. Hij vroeg mij om niemand iets te vertellen totdat alle onderzoeken waren afgerond. Hij was bang voor verkeerde conclusies en wilde eerst zekerheid. »
Haar moeder keek verbaasd.
« En toen? »
« Een paar weken later overleed hij onverwacht door complicaties van zijn ziekte. »
De kamer werd doodstil.
« Voor zijn overlijden gaf hij mij een map met documenten. Daarin stond dat wetenschappers onderzoek deden naar de erfelijke aandoening binnen zijn familie. Leo moest na zijn geboorte onderzocht worden zodat artsen hem, als dat nodig was, vroeg konden behandelen. »
Emma keek naar Leo en glimlachte.
« Gelukkig bleek hij gezond. »
Haar vader liet zijn hoofd zakken.
« Waarom zei je dat het ons allemaal zou raken? »
« Omdat David mij had gevraagd voorlopig niets bekend te maken. Zijn familie zat midden in een ingewikkeld medisch onderzoek. Als informatie naar buiten kwam voordat alles bevestigd was, konden veel familieleden onnodig in paniek raken. Ik had hem mijn woord gegeven. »
Haar moeder begon zacht te huilen.
« Wij dachten… »
« Ik weet wat jullie dachten. »
Emma sprak zonder boosheid.
« Jullie dachten dat ik onverantwoordelijk was. Maar ik probeerde een belofte na te komen aan iemand die wist dat hij misschien niet lang meer zou leven. »
Leo keek van de ene volwassene naar de andere.
« Mama… mijn papa was dus ziek? »
Emma knikte.
« Ja. Maar hij hield heel veel van jou, ook al heeft hij je nooit kunnen ontmoeten. »
Ze haalde een kleine doos uit haar tas.
« Deze is altijd voor jou geweest. »
Leo maakte de doos voorzichtig open.
Er lagen foto’s, een handgeschreven brief en een klein zilveren kompas…………..