Aller au contenuAdrian glimlachte terug.
« Absoluut. »
Geen van beiden wist dat de dag heel anders zou eindigen.
Binnen in de rechtszaal zat ik naast Marianne.
Mijn gezondheid was nog niet volledig hersteld, maar ik was sterk genoeg om aanwezig te zijn.
Adrian keek naar mij alsof ik al verslagen was.
De rechter opende de zitting.
Eerst werden de bezittingen besproken.
De woning.
De voertuigen.
De bankrekeningen.
Adrian’s advocaat stond zelfverzekerd op.
« Mijn cliënt heeft gedurende jaren het grootste deel van de financiële lasten gedragen. Hij vraagt daarom het exclusieve eigendom van de echtelijke woning. »
De rechter keek naar een dossier.
« De woning staat geregistreerd onder Willow Trust. »
De zaal werd stil.
Adrian knipperde verbaasd.
« Wat? »
De rechter herhaalde het.
« De woning behoort juridisch niet toe aan een van beide partijen persoonlijk. Zij bevindt zich onder een afzonderlijke trustconstructie. »
Vanessa draaide haar hoofd langzaam naar Adrian.
« Waar heeft hij het over? »
Adrian antwoordde niet.
Zijn advocaat begon nerveus door documenten te bladeren.
Daarna kwam de Range Rover aan bod.
Opnieuw verscheen er een probleem.
Het voertuig bleek eigendom te zijn van een holdingmaatschappij die gekoppeld was aan dezelfde trust.
Niet van Adrian.
Niet eens gedeeltelijk.
Het kleurde langzaam weg uit zijn gezicht.
Maar de grootste schok moest nog komen.
Marianne stond op.
« Uw Edelachtbare, wij wensen aanvullende financiële gegevens voor te leggen. »
Ze overhandigde een stapel documenten.
De rechter bestudeerde ze aandachtig.
Enkele minuten gingen voorbij.
Toen keek hij rechtstreeks naar Adrian.
« Klopt het dat u gedurende twee jaar aanzienlijke bedragen heeft uitgegeven via gezamenlijke kredietfaciliteiten zonder toestemming van uw echtgenote? »
Adrian slikte.
« Dat is niet hoe het gebeurd is. »
« Klopt het of klopt het niet? »
Hij aarzelde.
Dat was genoeg.
De documenten vertelden het volledige verhaal.
Vakanties.
Luxe cadeaus.
Hotelreserveringen.
Sieraden………..