Toen de eerste zonnestralen door de regenwolken braken, lag ik uitgeput bij de achterdeur. De laatste roestige schroef viel op de grond met een zacht tikje. Met al mijn resterende kracht duwde ik het losse paneel opzij en kroop naar buiten.

De koude ochtendlucht voelde als vrijheid.

Mijn been deed ondraaglijk veel pijn en elke beweging leek onmogelijk, maar ik wist dat blijven geen optie meer was. Ik sleepte mezelf meter voor meter over het natte gras tot ik de oprit van de buren bereikte………….

Lees verder op de volgende pagina.