Sloane deed een stap achteruit. “Je zei dat ze hysterisch was,” fluisterde ze. “Je zei dat ze wegging.”

“Ik zei dat—” Mason brak af. Zijn ademhaling versnelde. Hij keek rond, zoekend naar steun, maar vond alleen afstand.

Ik deed eindelijk een stap naar voren.

“Je nam meer dan je dacht,” zei ik zacht, maar duidelijk. “Je nam mijn veiligheid. Mijn vertrouwen. Maar je nam ook iets anders.”

Ik knikte naar de envelop in zijn hand. “Je handtekening. Op een verklaring waarin je afstand doet van gezamenlijke eigendommen. Je noemde het ‘standaardpapier’. Je was gehaast.”

Diane nam het woord weer over. “Het huis in Aspen. De beleggingsrekening. En de trust die u probeerde te verbergen onder de naam van een LLC.”

Mason’s gezicht werd lijkbleek. “Dat is niet rechtsgeldig.”

“Is het wel,” zei Diane. “Notarieel bekrachtigd. Gedateerd twee dagen na de sneeuwstorm.”

Sloane keek hem nu aan met iets dat leek op walging. “Je hebt me nooit verteld dat je een kind had.”

Hij opende zijn mond, sloot hem weer.

“De ceremonie kan niet doorgaan,” zei de officiant onzeker.

Mason draaide zich naar hem toe. “Ga door.”

Maar niemand luisterde meer naar Mason.

Twee beveiligers naderden, dit keer niet voor mij.

“Mijn cliënt en haar kind verlaten nu de zaal,” zei Diane rustig. “En u, meneer Hale, zult binnenkort worden gecontacteerd door de familierechtbank……………

Lees verder op de volgende pagina.