— Victoria… misschien moeten we dit privé bespreken—

— Nee, onderbrak ze hem onmiddellijk. — Dit is al tweeëntwintig jaar te lang privé gehouden.

Haar blik gleed weer naar Emily.

— Of… Lily.

Die naam hing zwaar in de lucht.

Emily sloot even haar ogen.

Lily.

Het voelde vreemd… maar ook niet helemaal verkeerd.

— Ik weet niet wie ik ben, zei ze eerlijk.

Victoria knikte langzaam.

— Dat is niet jouw schuld.

Ze draaide zich naar haar personeel.

— Bel meteen mijn advocaat en regel een DNA-test. Nu.

De bevelende toon was terug… maar dit keer met een andere lading.

Bescherming.

Urgentie.

Geen controle om te domineren—maar om te herstellen wat verloren was.

Emily keek naar haar handen.

— En… als ik het niet ben?

Victoria aarzelde niet.

— Dan vind ik mijn dochter alsnog.

Een korte stilte.

— Maar als jij het wél bent… haar stem werd zachter, — dan heb ik je eindelijk terug.

Voor het eerst begon Emily’s houding te veranderen.

Niet meer alleen angst.

Maar hoop… vermengd met voorzichtigheid.

— Die vrouw… die mij opvoedde, zei ze langzaam, — ze was bang. Altijd bang. Alsof iemand haar in de gaten hield.

Victoria’s ogen vernauwden zich.

— Heb je ooit namen gehoord? Iets… wat ons kan helpen?

Emily dacht na.

Haar wenkbrauwen trokken samen.

— Eén keer… fluisterde ze. — Ze noemde iemand… “Mr. Hale”.

Een schok ging door Victoria’s lichaam.

De naam sloeg in als bliksem………..

Lees verder op de volgende pagina.