Aller au contenu—
Later, toen het licht uit was en de kamer stil, lag ik naast hem.
Mijn hoofd op zijn schouder.
Zijn ademhaling rustig.
“Heb je spijt?” vroeg ik zacht.
Hij draaide zich iets naar mij toe.
“Waarvan?”
“Van… alles. Van ons. Van nu.”
Hij dacht even na.
Toen schudde hij zijn hoofd.
“Nee,” zei hij.
Een korte stilte.
Toen voegde hij eraan toe:
“Het enige waar ik spijt van heb… is dat we zo lang hebben gewacht.”
Ik glimlachte in het donker.
—
Sommige mensen denken dat liefde iets is voor jonge lichamen.
Voor perfecte momenten.
Voor beginpunten.
Maar soms…
komt de echte liefde pas later.
Wanneer je niets meer hoeft te bewijzen.
Wanneer je littekens geen geheimen meer zijn.
Wanneer iemand je aankijkt…
en niet vraagt wat er ontbreekt…
maar alles ziet wat er nog is.
En blijft.