Ik voelde wantrouwen.

Binnen legde ik de zwarte kaart op tafel. Er stond geen naam op, geen banklogo en zelfs geen nummer. Alleen een klein zilverkleurig symbool in de hoek.

Ik maakte een foto van de kaart en stuurde die naar het onbekende nummer.

“Noah, waar heb je dit vandaan?”

Er kwam geen antwoord.

Ik wachtte tien minuten.

Toen twintig.

Niets.

Die nacht sliep ik nauwelijks.

De volgende ochtend besloot ik niet meteen naar een bank te gaan. Als Noah werkelijk in gevaar was, wilde ik geen aandacht trekken. Ik begon daarom eerst uit te zoeken wat er achter de kaart zat.

Het symbool op de kaart kwam me bekend voor.

Ik had het eerder gezien.

Op een document dat Ellis maanden geleden thuis had laten liggen.

Destijds had ik er niets van gedacht. Het was een contract met een onbekende investeringsmaatschappij. Ellis had gezegd dat het slechts een zakelijke samenwerking was.

Nu begreep ik dat ik misschien veel meer had gezien dan ik ooit had beseft.

Ik opende mijn oude laptop en zocht door de bestanden die ik tijdens ons huwelijk had bewaard. Na bijna een uur vond ik een map met de naam “Northbridge”.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

In de map stonden verschillende documenten.

Bankafschriften.

Bedrijfscontracten.

Overboekingen.

En een bestand met Noahs naam.

Ik klikte het open.

Het was geen financieel document.

Het was een verslag van een privéonderzoek.

Daarin stond dat iemand binnen Ellis’ bedrijf vermoedelijk financiële informatie had gelekt. De onderzoekers hadden ontdekt dat verschillende transacties via buitenlandse rekeningen liepen………….

Lees verder op de volgende pagina.