Ik had nooit verwacht dat Kathryn’s schreeuw zo hard door het huis zou klinken.

Austin en ik stormden de slaapkamer binnen.

Kathryn stond naast onze kledingkast. Haar gezicht was lijkbleek en haar handen trilden.

Maar wat mij het meest schokte, was niet haar geschreeuw.

Het was wat er op ons bed lag.

Een klein, oud doosje.

Ik had het daar de avond ervoor neergelegd.

Kathryn keek ernaar alsof ze iets had gezien waar ze absoluut niet op voorbereid was.

Austin keek eerst naar zijn moeder en daarna naar mij.

“Moeder… wat doe je hier?”

Kathryn antwoordde niet.

Ze staarde alleen naar het doosje.

Ik liep langzaam naar voren.

“Dit is waar je al die tijd naar zocht, toch?”

Kathryn keek me aan.

Voor het eerst sinds ik haar kende, zag ik geen arrogantie in haar ogen.

Ik zag angst.

“Maandenlang kwam je onze slaapkamer binnen,” zei ik. “Je opende mijn laden, verplaatste mijn spullen en doorzocht zelfs mijn ondergoedlade. Ik wist dat je niet zomaar nieuwsgierig was.”

Austin keek me verbaasd aan.

“Wat bedoel je?”

Ik keek naar hem.

“Ik wist dat ze iets zocht. Daarom heb ik gisteravond iets voorbereid.”

Ik wees naar het doosje.

“Ik heb het expres op een plek gelegd waar ze het gemakkelijk zou vinden.”

Austin fronste.

“En wat zit erin?”

“Dat gaan we nu ontdekken.”

Kathryn stapte naar voren.

“Geef het aan mij.”

Ik hield het doosje stevig vast.

“Nee.”

Ze keek me geschrokken aan.

“Je begrijpt niet wat je hebt gevonden.”

“Dan leg je het maar uit…………..

Lees verder op de volgende pagina.