Aller au contenuEmily keek me aan.
‘Mam… je bent toch vaak flauwgevallen toen ik klein was?’
Ik knikte langzaam.
‘De artsen vonden nooit iets.’
De arts haalde een tweede map tevoorschijn.
‘Uw man heeft blijkbaar jarenlang medische gegevens verzameld. We vonden kopieën van oude onderzoeken die hij bij deze fles had bewaard.’
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Waarom zou Victor dat doen?’
De arts antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
‘Omdat hij blijkbaar wist wat u had.’
Emily keek verbijsterd.
‘Maar waarom heeft hij haar dan nooit verteld wat er aan de hand was?’
De arts keek naar mij.
‘Dat is de vraag die u zelf moet beantwoorden.’
Ik voelde tranen in mijn ogen komen.
Vijfendertig jaar lang had ik gedacht dat Victor mij controleerde.
Dat hij me dwong iets te drinken.
Dat hij misschien langzaam bezig was me te doden.
En nu bleek dat hij mij misschien juist had proberen te beschermen.
Maar waarom had hij dan gelogen?
De arts schoof een envelop naar me toe.
‘Hij heeft deze hier maanden geleden persoonlijk afgegeven. Hij zei dat we hem pas na zijn overlijden mochten openen, nadat de inhoud van de fles was onderzocht.’
Mijn vingers trilden toen ik de envelop aannam.
Op de voorkant stond slechts één zin………