Aller au contenuIk wilde antwoorden, maar een oudere dame die enkele ligbedden verder zat, stak haar hand op.
« Ja, » zei ze rustig. « Ik heb alles gezien. Deze jonge moeder deed helemaal niets verkeerd. Zij had deze ligbedden netjes gereserveerd. Die andere mevrouw gooide expres haar cocktail over haar heen. »
Een jong stel bevestigde hetzelfde verhaal.
De medewerker keek Evelien vriendelijk maar ernstig aan.
« Mevrouw, klopt dat? »
Na enkele seconden liet ze haar schouders zakken.
« Ja… dat klopt. »
« Dan verzoek ik u vriendelijk uw excuses aan te bieden. Wij willen dat iedere gast zich hier welkom voelt. »
Evelien keek naar de natte handdoek van Lucy.
Het meisje glimlachte nog steeds, alsof er niets ernstigs was gebeurd.
« Het spijt me, » zei Evelien zacht. « Ik had dat nooit mogen doen. »
Lucy glimlachte nog breder.
« Geeft niet. Mama zegt dat iedereen fouten maakt. Het belangrijkste is dat je er iets van leert. »
Zelfs de medewerker moest lachen om dat eenvoudige antwoord.
Hij bood direct aan om onze handdoeken te vervangen en ons allebei een gratis drankje aan te bieden.
« Dat is niet nodig, » zei ik.
« Toch wel, » antwoordde hij vriendelijk. « Wij willen graag dat uw vakantiedag mooi eindigt. »
Robert keek mij vervolgens aan.
« Het spijt me oprecht. Ik had haar meteen moeten tegenhouden. »
Ik knikte.
« Respect kost niets. Dat vergeten sommige mensen soms. »
Hij stak zijn hand uit.
Ik schudde die.
Niet omdat ik alles vergeten was, maar omdat ik Lucy wilde laten zien dat volwassen mensen conflicten ook netjes kunnen afsluiten.