Aller au contenuFlynn zakte door zijn knieën en kwam hard op het tapijt terecht. Een geschrokken stilte vulde de balzaal. De violisten legden hun instrumenten neer en meerdere gasten stonden abrupt op van hun stoel.
« Bel een ambulance! » riep iemand.
Katherine knielde meteen naast haar man neer.
« Flynn! Kun je me horen? »
Hij opende zijn ogen, maar zijn blik was wazig. Zijn ademhaling was onregelmatig en hij leek gedesoriënteerd.
Binnen enkele minuten arriveerden de hulpverleners. Terwijl zij Flynn onderzochten, keek één van de artsen ernstig naar de familie.
« Wat heeft hij vandaag gegeten of gedronken? »
Niemand antwoordde direct.
Mijn vader keek nerveus rond.
« Waarschijnlijk heeft hij te veel champagne gedronken, » zei hij snel.
De arts schudde zijn hoofd.
« Dit lijkt niet op gewone alcoholintoxicatie. We nemen hem mee voor verder onderzoek. »
Terwijl Flynn op de brancard werd gelegd, kruisten onze blikken elkaar opnieuw.
Zijn zelfverzekerde glimlach was verdwenen.
Voor het eerst zag ik twijfel.
Misschien zelfs angst.
Nadat de ambulance was vertrokken, probeerde mijn moeder de situatie te redden.
« Laten we allemaal kalm blijven, » zei Regina met een geforceerde glimlach. « Dit is een ongelukkig medisch incident. »
Maar de gasten fluisterden al met elkaar.
Iedereen voelde dat er meer aan de hand was.
Bellamy kneep zacht in mijn hand.
« Wil je me eindelijk vertellen wat er gebeurde? »
Ik haalde diep adem.
« Ik zag Flynn iets in mijn glas doen. »
Bellamy keek me ongelovig aan.
« Ben je zeker? »
« Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. »
Hij zweeg enkele seconden.
« En daarom heb je de glazen verwisseld? »
Ik knikte langzaam…………..