Aller au contenuHij keek naar de jonge militair.
« De luchtmacht had haar bevolen om zich terug te trekken. De landingszone stond onder zwaar vijandelijk vuur. Iedere ervaren piloot zou hetzelfde hebben gedaan. »
« Maar zij niet. »
Hij wees naar het versleten embleem op haar tas.
« Dat embleem staat niet voor een clubje veteranen. Het staat voor de bemanning die bereid was haar leven op te offeren om anderen te redden. »
Van Dijk voelde zijn gezicht rood worden.
Drost slikte zichtbaar.
Reinders draaide zich om naar de aanwezige officieren.
« Kolonel Alexander van Salderen vertelde mij later dat hij op dat moment al afscheid had genomen van zijn gezin. Hij dacht dat niemand hen nog levend zou bereiken. »
Zijn stem begon te trillen.
« Toen hoorde hij ineens de rotorbladen. »
Samantha keek naar de grond.
Ze hoorde het geluid opnieuw in haar gedachten.
De rook.
De kogels.
De schreeuwen.
En haar copiloot, die ondanks zijn verwondingen bleef helpen totdat hij zijn laatste adem uitblies.
« Die missie kostte haar haar beste vriend, » zei Reinders zacht. « Maar zij bracht de rest van ons naar huis. »
Een oudere brigadegeneraal stapte naar voren.
« Ik herinner me die dag nog, » zei hij. « Alexander sprak jarenlang over haar alsof zij zijn beschermengel was. »
Ondertussen had de weduwe van Van Salderen het gesprek opgemerkt.
Ze liep langzaam naar de groep toe, gevolgd door haar zoon en dochter.
Toen ze Samantha zag, vulden haar ogen zich met tranen.
« U bent gekomen, » fluisterde ze.
Samantha knikte.
« Ik had het hem beloofd. »
De weduwe pakte haar beide handen vast.
« Alexander zei altijd dat u waarschijnlijk achteraan zou gaan staan, zodat niemand u zou herkennen. »
Een flauwe glimlach verscheen op Samantha’s gezicht.
« Daar voelde ik me het prettigst. »
« Niet vandaag. »
De weduwe draaide zich om naar de aanwezige officieren……….