Aller au contenuDe sirenes kwamen dichterbij.
Binnen enkele seconden verschenen twee donkere auto’s aan het einde van de oprijlaan.
De gesprekken verstomden onmiddellijk.
Iedereen keek naar buiten.
Sabrina liet haar glas uit haar hand vallen.
Het brak op de stenen vloer.
« Nee… » fluisterde ze.
Lydia bleef rustig staan.
Dit moment had ze niet gepland.
Maar ze wist dat het eraan zat te komen.
Vier onderzoekers stapten uit de voertuigen.
Achter hen volgden twee advocaten.
En nog iemand.
Bennett Waverly.
De man die volgens het DNA-rapport de biologische vader van Sabrina’s ongeboren kind was.
Toen Sabrina hem zag, werd haar gezicht spierwit.
« Waarom ben jij hier? » stamelde ze.
Bennett keek haar niet eens aan.
Zijn blik was gericht op zijn broer.
Grant.
« Vertel me dat het niet waar is, » zei Grant.
Bennett zweeg.
Dat was genoeg.
Hun moeder begon te huilen.
Hun vader sloeg met zijn vuist op tafel.
« Hoe lang? » schreeuwde hij.
Niemand antwoordde.
Uiteindelijk sprak Bennett.
« Twee jaar. »
De woorden sloegen in als een bom.
Grant wankelde achteruit alsof iemand hem had geslagen.
« Twee jaar? »
Bennett knikte langzaam.
« Het spijt me. »
Maar het was veel te laat voor excuses.
Sabrina zakte neer op een stoel.
Ze keek van Bennett naar Grant.
Van Grant naar Lydia.
Het sprookje dat ze had opgebouwd viel voor haar ogen uiteen………….