“Mevrouw Nora Whitaker is onder directe bescherming van Whitaker Holdings,” zei ze koel. “Vanaf dit moment zal alle communicatie via haar juridische vertegenwoordiging verlopen.”

Evan lachte kort. Ongelooflijk bijna.

“Juridische vertegenwoordiging? Nora heeft geen—”

“Uw vrouw,” onderbrak Rachel hem, “is de primaire erfgename van de Whitaker nalatenschap.”

Stilte.

Zelfs de wind leek even minder hard te klinken.

Margaret pakte de rand van de deur vast.

“Nee,” fluisterde ze.

Rachel keek haar niet eens aan.

“Een volledig team arriveert morgenochtend om persoonlijke bezittingen op te halen. U wordt verzocht niets te verwijderen, verkopen of vernietigen uit eigendommen die juridisch aan mevrouw Whitaker toebehoren.”

Evan fronste. “Wacht. Wat bedoel je met eigendommen van Nora?”

Rachel haalde een tablet tevoorschijn.

“Het huis waarin u momenteel woont werd zes jaar geleden aangekocht via een stille vastgoedholding die eigendom bleek van Whitaker Residential Trust.”

Mijn adem stokte.

Wat?

Rachel keek eindelijk naar mij, iets zachter nu.

“Uw grootvader heeft het pand destijds gekocht nadat hij uw huwelijksonderzoek liet uitvoeren. Hij wilde ervoor zorgen dat u altijd beschermd zou blijven.”

Achter Evan hoorde ik glas breken.

Margaret had haar wijnglas laten vallen.

“Dat is onmogelijk,” zei Evan.

Maar zijn stem klonk niet meer zeker.

Rachel scrolde verder.

“De voertuigen. Een deel van de investeringsrekeningen. De startup-financiering waarmee meneer Voss zijn laatste bedrijf heeft gered.” Ze keek op. “Allemaal indirect gefinancierd via Whitaker holdings.”

Ik zag Evan letterlijk proberen te rekenen in zijn hoofd.

Probeerde terug te gaan………

Lees verder op de volgende pagina.