Zelfde man.

Ander leven.

“Wist ze dat je nog met mij sliep?” vroeg ik.

Hij slikte.

“Claire—”

“Gewoon ja of nee.”

Stilte.

Dat was genoeg.

Ik knikte langzaam.

“Goed. Dat maakt het eenvoudiger.”

Hij fronste.

“Eenvoudiger?”

Ik legde de foto terug en veegde mijn handen af alsof er stof op zat.

“Voor mij wel.”

Die avond zat hij weer aan de keukentafel.

Dezelfde plek.

Maar niets was nog hetzelfde.

“Ik wil dit volwassen oplossen,” zei hij.

Ik schonk mezelf koffie in.

“Dat is nieuw.”

Hij zuchtte.

“We hoeven dit niet lelijk te maken.”

Ik keek hem aan.

“Te laat.”

De volgende ochtend zat ik opnieuw met Patricia aan de lijn.

“Ik heb meer,” zei ik.

“Hoeveel meer?” vroeg ze.

“Genoeg om patronen te bewijzen. Reizen, uitgaven, verborgen activiteiten.”

Een korte stilte.

Toen:

“Goed. Dan veranderen we strategie.”

Ik leunde achterover.

“Ik luister.”

“Dit is niet alleen een scheiding,” zei ze. “Dit is financieel misbruik, mogelijk fraude, en bewust verbergen van activa.”

Mijn ogen gleden naar de map die ik had samengesteld.

“Dat dacht ik ook.”

Twee dagen later zat Ethan tegenover mij.

Niet meer ontspannen.

Niet meer zelfverzekerd.

Zijn advocaat naast hem.

Papieren op tafel.

Mijn advocaat naast mij.

Rustig.

Voorbereid.

Controle.

“Dit is buitensporig,” zei Ethan’s advocaat. “Mijn cliënt wil een eerlijke regeling.”

Patricia schoof een map naar voren.

“Mijn cliënt ook.”

Hij opende die.

Zijn gezicht veranderde bij elke pagina.

Foto’s…………….

Lees verder op de volgende pagina.