Niet meer.

Carmen pakte de envelop uit Vanessa’s hand en legde hem netjes terug op tafel.

“Je kaart werkt niet meer,” zei ze. “Ik heb hem vanochtend geblokkeerd. Rond… 6:15.”

Ze keek hem recht aan.

“Ongeveer toen ik op het vliegtuig stapte.”

Vanessa’s gezicht werd bleek. “Wacht even… jij bent zijn vrouw?”

Carmen knikte licht. “Nog wel.”

Edward slikte. “Carmen, alsjeblieft—laten we dit privé bespreken—”

Ze lachte zacht.

“Privé?” herhaalde ze. “Zoals je deze reis privé hebt gehouden?”

Hij had geen antwoord.

Natuurlijk niet.

Op dat moment kwam Matthew naar voren, strak in zijn uniform, professioneel… maar met ogen die niets misten.

“Goedenavond,” zei hij kalm. “Meneer, mevrouw—er is nog iets dat u moet weten.”

Edward draaide zich om. “Wie bent u?”

“Operations manager,” zei Matthew. “En haar broer.”

De kleur verdween volledig uit Edwards gezicht.

Vanessa stond langzaam op van haar stoel, alsof ze ineens begreep dat ze in een val zat.

Matthew legde een map op tafel.

“Alle kosten van dit verblijf,” zei hij, “zijn geregistreerd onder een kaart die niet op uw naam staat.”

Hij opende de map.

“Daarnaast hebben we camerabeelden, handtekeningen en tijdstempels van elke transactie.”

Carmen keek toe.

Rustig.

Stil.

Onvermijdelijk.

“Dit is fraude,” zei Matthew.

Het woord hing zwaar in de lucht.

Vanessa stapte achteruit. “Wacht—ik wist hier niets van—”

Carmen draaide zich naar haar.

En voor het eerst zat er geen woede in haar stem.

Alleen waarheid.

“Dat geloof ik,” zei ze. “Maar je wist wel dat hij getrouwd was.”

Vanessa zei niets.

Dat was antwoord genoeg.

Edward probeerde nog één keer controle te krijgen.

“Dit loopt uit de hand,” zei hij. “Carmen, ik maak dit goed. Alles. Ik betaal je terug.”

Carmen keek hem aan alsof hij een vreemde was.

“Met welk geld?” vroeg ze zacht.

Hij zweeg.

Ze haalde haar kleine zwarte notitieboekje uit haar tas.

Legde het op tafel…………….

Lees verder op de volgende pagina.