Aller au contenuNiemand zei iets.
Annie vervolgde:
« Jullie zijn hier altijd welkom geweest. Maar iedere keer kwamen jullie met lege handen. Jullie aten, dronken, maakten er een gezellig weekend van en vertrokken zonder ook maar één keer te vragen of wij hulp nodig hadden. »
Haar man knikte instemmend.
« Het gaat niet om het geld, » zei hij. « Het gaat om respect. »
De stilte werd steeds ongemakkelijker.
De kinderen speelden ondertussen verder zonder iets door te hebben.
Juliette probeerde de sfeer te redden.
« Nou vooruit… zullen we nu gewoon eten? »
Annie glimlachte opnieuw.
« Natuurlijk. »
Ze liep naar de barbecue.
Iedereen volgde haar verwachtingsvol.
Maar toen ze het deksel opende, lag er helemaal niets op het rooster.
Alleen een klein bordje.
Daarop stond:
‘Vandaag is het een gezamenlijke barbecue. Iedereen zorgt voor zijn eigen eten.’
Naast de barbecue stond een koelbox.
Leeg.
Juliette keek Annie ongelovig aan.
« Waar is het vlees? »
« Dat heeft niemand meegenomen. »
« Maar jij zou toch… »
« Nee, » onderbrak Annie vriendelijk. « Ik heb gezegd dat alles bijna klaar was. Dat klopte. De barbecue is schoon, de tafels zijn gedekt en de stoelen staan klaar. »
Een van de dochters zuchtte.
« Je kunt ons toch niet zonder eten laten zitten? »
Annie haalde haar telefoon tevoorschijn.
« Gelukkig niet. »
Ze liet een lijst zien met supermarkten die nog open waren…………..