Aller au contenuFelicity liep rustig de trap op zonder nog één woord te zeggen. Achter haar klonk het gelach van Lucas’ familie, alsof zij al hadden besloten hoe haar toekomst eruit zou zien.
Boven bleef ze even stilstaan bij de slaapkamerdeur. Haar kledingkast stond nog dicht, maar de logeerkamer was al open. Twee koffers stonden er naast het bed en iemand had zelfs een jas aan haar kapstok gehangen.
Ze haalde diep adem.
In plaats van boos te worden, pakte ze haar telefoon en begon foto’s te maken van iedere kamer. Daarna filmde ze de woonkamer, de tuin en alle persoonlijke spullen van Lucas’ familie die zonder toestemming in haar huis waren geplaatst.
Toen liep ze naar haar thuiskantoor, sloot de deur en belde eerst haar ouders.
« Pap, mam… jullie hadden gelijk. Ik had mijn grenzen beter moeten bewaken. »
Haar vader luisterde aandachtig zonder haar te onderbreken.
« Blijf kalm, » zei hij uiteindelijk. « Het huis staat volledig op jouw naam. Niemand kan daar verandering in brengen zonder jouw toestemming. Doe niets uit woede. Handel verstandig. »
Zijn rustige stem gaf haar precies de kracht die ze nodig had.
Vervolgens belde ze een goede vriendin, Emma, die binnen twintig minuten arriveerde. Samen bekeken ze alle foto’s en maakten ze een lijst van wat er was gebeurd.
Beneden werd ondertussen luid gegeten.
Niemand vroeg waar Felicity bleef.
Alsof zij in haar eigen huis slechts een gast was.
Na een half uur liep ze weer naar beneden.
Iedereen keek haar aan.
Beatrice glimlachte zelfverzekerd.
« Ben je eindelijk klaar? Zet de koffie maar. »
Felicity bleef rustig.
« Nee. »
De kamer werd stil.
« Ik wil dat iedereen vanavond mijn huis verlaat. »
Een paar familieleden keken verbaasd naar Lucas.
Hij zuchtte.
« Felicity, doe niet zo moeilijk. »
« Ik ben niet moeilijk. Ik heb niemand uitgenodigd………………