De woning waarvan Julian had beweerd dat die nooit van Clara was geweest.

Lucas bekeek de papieren aandachtig.

Plotseling fronste hij.

“Dat is vreemd.”

“Wat?”

Hij draaide zijn scherm naar haar toe.

“Volgens deze documenten stond het huis oorspronkelijk niet op Julians naam.”

Clara keek verbaasd.

“Van wie was het dan?”

Lucas wees naar een naam.

Margaret Sterling.

Julians moeder.

Clara voelde haar maag samentrekken.

“Zijn moeder?”

“Ja.”

Een uur later ontdekten ze waarom dat belangrijk was.

Jaren geleden had Margaret het huis gekocht via een familiefonds.

Maar vlak voor Clara’s huwelijk waren de eigendomspapieren aangepast.

Niet aan Julian.

Niet aan Margaret.

Aan een onbekende begunstigde.

De naam was zwart gemaakt in de digitale kopie.

Alsof iemand bewust probeerde te verbergen wie de werkelijke eigenaar was.

Lucas leunde achterover.

“Dit verandert alles.”

“Hoe?”

“Als we kunnen achterhalen wie die naam is, weten we waarschijnlijk waarom Julian zo wanhopig probeert het huis te verkopen.”

Diezelfde nacht werd Clara wakker van een geluid.

Haar telefoon.

Een nieuw bericht.

Afzender onbekend.

Ze opende het.

Slechts één zin.

« Stop met zoeken. »

Daaronder stond een foto.

Clara voelde haar bloed koud worden.

Het was een recente foto van haar appartement.

Genomen vanaf de overkant van de straat.

Iemand hield haar in de gaten.

De volgende ochtend belde Lucas onmiddellijk de politie.

Een onderzoek werd gestart, maar Clara wist dat ze voorzichtig moest zijn…………

Lees verder op de volgende pagina.