Aller au contenu« Vermoeden van valsheid in geschrifte, poging tot oplichting, identiteitsfraude en samenzwering. »
Florine begon zichtbaar te trillen.
Voor het eerst die avond verdween haar arrogantie.
« Papa… doe iets. »
Maar zelfs haar vader wist dat er niets meer te redden viel.
Nog geen twintig minuten later kwam een forensisch medewerker terug met een tweede bewijszak.
Daarin lagen meerdere documenten.
Ook een laptop.
En drie mobiele telefoons.
« Alles wordt onderzocht, » zei de rechercheur.
Thomas zakte op een stoel neer.
Hij keek alsof hij in enkele minuten tien jaar ouder was geworden.
Ik liep naar hem toe.
« Waarom? »
Hij keek me met rode ogen aan.
« Ik verloor eerst twee miljoen met cryptovaluta. Daarna probeerde ik het terug te verdienen met een project in Spanje. Toen ging alles mis. »
« Waarom kwam je niet naar mij? »
« Omdat ik bang was. »
« Waarvoor? »
« Dat u zou zeggen dat ik gefaald had. »
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
« Falen had ik je kunnen vergeven. »
Hij keek mij vragend aan.
« Verraad niet. »
Die woorden deden hem zichtbaar meer pijn dan alle politieagenten in de zaal.
Intussen kreeg Florine handboeien om.
« Dit is belachelijk! » schreeuwde ze.
« Ik heb niemand vermoord! »
De agente bleef kalm.
« U wordt niet veroordeeld. U wordt aangehouden voor verhoor. »
Florine keek wanhopig naar Thomas.
« Zeg iets! »
Hij deed het eindelijk.
Maar niet wat zij verwachtte.
« Ik ben klaar met liegen. »
Iedereen verstijfde.
Thomas draaide zich naar de rechercheur.
« Ik wil een volledige verklaring afleggen. »
Florine keek hem aan alsof ze hem nog nooit had gezien.
« Thomas! »
« Nee. »
Hij veegde zijn gezicht droog.
« Het is voorbij. »
Hij wees naar Eduard.
« Hij bedacht het plan. »
Daarna naar Florine.
« Zij overtuigde mij dat mijn ouders het toch nooit zouden merken. »
Eduard schreeuwde dat Thomas loog.
Maar Thomas bleef praten.
Hij vertelde over de vervalste documenten.
Over de schulden.
Over de druk van de banken………….