De eerste keer dat er werd geklopt, bleef ik stil zitten.

De tweede keer zette Patricia meer kracht.

“Mariana!” riep ze. “Doe open!”

Ik stond op en liep langzaam naar de deur.

Niet om open te doen.

Alleen om door het kijkgaatje te kijken.

En daar stonden ze.

Patricia met haar zonnebril boven op haar hoofd, een grote tas over haar schouder, Diego met een klein rugzakje en Sofía die haar knuffelbeer vasthield.

Mijn maag draaide om.

Niet vanwege Patricia.

Vanwege de kinderen.

Want zij dachten waarschijnlijk dat ze op bezoek kwamen.

Dat tante Mari hen weer ging knuffelen, pannenkoeken maken en tekenfilms opzetten.

Ze hadden geen idee dat ze als drukmiddel werden gebruikt.

Patricia klopte opnieuw.

Harder.

“Kom op, ik weet dat je thuis bent!”

Ik pakte mijn telefoon.

Mijn hand trilde een beetje.

Toen stuurde ik één bericht:

« Ik ga de deur niet openen. Laat de kinderen niet achter. Als je weggaat en hen alleen laat, bel ik onmiddellijk hulp. »

Drie seconden later zag ik haar telefoon oplichten………….

Lees verder op de volgende pagina.