Aller au contenuLaura voelde tranen in haar ogen verschijnen.
Niet van verdriet.
Van opluchting.
Ze had de waarheid al die tijd gekend.
Maar eindelijk sprak iemand anders die uit.
Diego pakte het papier.
Zijn handen begonnen te trillen.
« Nee… nee, er moet een fout zijn. »
« Er is geen fout. »
Dr. Salinas bleef kalm.
« De baby groeit precies volgens de verwachte termijn. »
Paola deed een stap achteruit.
« Diego… »
Voor het eerst klonk haar stem onzeker.
Hij keek haar niet eens aan.
Zijn aandacht bleef op de documenten gericht.
Op de cijfers.
Op de data.
Op de waarheid die hij maandenlang had geweigerd te horen.
Laura veegde haar tranen weg.
« Ik heb je gezegd dat het mogelijk was. »
Diego zei niets.
« Ik heb je gesmeekt om naar me te luisteren. »
Nog steeds niets.
« Maar je had je beslissing al genomen. »
De stilte werd ondraaglijk.
Toen keek Laura naar Paola.
« Was het het waard? »
Paola werd rood.
Ze wist niet wat ze moest antwoorden.
Want plotseling besefte iedereen in de kamer hetzelfde.
Diego had zijn huwelijk niet beëindigd omdat hij bewijs had.
Hij had het beëindigd omdat hij een excuus zocht.
Een excuus om weg te gaan.
Een excuus om bij Paola te zijn.
Een excuus om de schuld bij iemand anders neer te leggen.
Dr. Salinas verbrak de stilte.
« Er is nog iets. »
Iedereen keek op…………